လုပ္ရဲ ရင္ တကယ္ ခံရဲသူက နည္းပါတယ္

၂၀၀၂ ႏွစ္ကုန္ပိုင္း ေလာက္မွာ အီတလီနိုင္ငံ က သတင္းစာ အခ်ိဳ႕မွာ ထူးဆန္းတဲ့ လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာ သတင္းတစ္ခု ပါလာခဲ့တယ္။ ေၾကာ္ျငာက ဒီလိုေရးထားပါတယ္။

“ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္ ၅ လပိုင္း ၁၇ ရက္ေန႕မွာ ဗြိုင္လာရီ ၿမိဳ႕ေတာ္လမ္းမ စီးပြားေရးရပ္ကြက္ ၅ က ကားရပ္တဲ့ေနရာတစ္ခုမွာ လူျဖဴအမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကို လူမည္းတစ္ဦးက မုဒိန္းက်င့္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ အမ်ိဳးသမီးဟာ လူမည္းသမီးေလးတစ္ဦး ဖြားျမင္ခဲ့တယ္။ သူ႕ခင္ပြန္းလည္း အမ်ိဳးသမီးနဲ႕အတူ လူမည္းကေလးကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ဖို႔ တာဝန္ယူခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီကေလးငယ္ ကံမေကာင္းခဲ့ရွာဘူး။ အခုအခ်ိန္မွာ သူဟာ ေသြးကင္ဆာေရာဂါကို ခံစားေနရတယ္။ သူ႕အတြက္ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီ ကုသဖို႔ အေရးတႀကီးလိုအပ္လာ တယ္။ သူ႕အသက္ကို ကယ္တင္ဖို႔ တစ္ခုတည္းေသာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က သူ႕ဖခင္ပဲျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေၾကာ္ျငာကို ဖတ္မိတဲ့ကာယာကံရွင္ကိုယ္တိုင္အယ္လီဇဘက္ေဆး႐ုံ ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာ နဲ႕ ဆက္သြယ္ပါ” ဒီလူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာက လူထုေတြၾကားမွာ လွိုင္းဂယက္တစ္ခု ထသြားေစခဲ့တယ္။

လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ေဝဖန္ၾကတဲ့အေၾကာင္းက မုဒိန္းက်င့္ခဲ့တဲ့ လူမည္း ထြက္လာၿပီး ဝန္ခံပါ့မလား? တကယ္လို႔ ထြက္လာၿပီးဝန္ခံရင္ သူ႕နာမည္ပ်က္မယ္။သူ႕မိသားစု ၿပိဳကြဲမယ္။ တကယ္လို႔ မထြက္လာဘဲ အသံတိတ္ေနမယ္ဆိုရင္ သူဟာ လုံးဝခြင့္မလြတ္နိုင္တဲ့ အျပစ္ႀကီးတစ္ခုကိုထပ္က်ဴးလြန္သူျဖစ္သြား လိမ့္မယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းရဲ႕ နိဂုံးက ဘယ္လို အဆုံးသတ္မွာလဲ ဆိုတာကိုလူေတြက စိတ္ဝင္စားေနၾကတယ္။

အီတလီ ဗြိုင္လာရီ ၿမိဳ႕ရဲ႕ ရပ္ကြက္တစ္ခုက ေမာ္နီကာ ဆိုတဲ့ လူမည္း ကေလးမ တစ္ဦးဟာအရွက္တစ္ခုရဲ႕ လွ်ို႔ဝွက္ခ်က္ကို အစဆြဲထုတ္ခဲ့တယ္။ သူ႕အေမ…မုဒိန္းက်င့္ခံခဲ့ရဖူးတဲ့အသက္ ၃၅ ႏွစ္အ႐ြယ္ မာမိတာက လူတကာရဲ႕ပစ္မွတ္ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ သူနဲ႕ သူ႕ခင္ပြန္းပီတာကလူျဖဴေတြျဖစ္တယ္။ဒါေပမဲ့ သူတို႔ကေလးေတြက အျဖဴတစ္ေယာက္၊အမည္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီထူးျခားတဲ့ ျမင္ ကြင္းက ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြကိုပိုၿပီးသံသယဝင္ေစခဲ့တယ္။ ဒါကို မာမိတာကဘယ္လိုေျပာလဲဆို ေတာ့ သူ႕အဘြားက လူမည္းျဖစ္ၿပီး အဘိုးက လူျဖဴျဖစ္တဲ့အေၾကာင့္ ဒါေၾကာင့္ သမီးေလးေမာ္နီကာ က်မွ ေသြးကလာဆန့္က်င္တာပါေပါ့ေလ။

၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ေဆာင္းဦးေပါက္မွာ လူမည္းေလး ေမာ္နီကာ နာမက်န္းျဖစ္ၿပီး ကိုယ္အပူခ်ိန္ေတြတက္ခဲ့တယ္။ေနာက္ဆုံး ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာက ေမာ္နီကာမွာ ေသြးကင္ဆာရွိေနတဲ့အေၾကာင္းရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီ ေ႐ႊ႕ေျပာင္းကုသနည္းကမွ သူ႕အတြက္ တစ္ခုတည္း ေသာ အေကာင္းဆုံးကုသနည္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ဆရာဝန္က ဆက္ၿပီး “ေမာ္နီကာနဲ႕ ေသြးသားေတာ္စပ္တဲ့ လူေတြမွာ လိုအပ္တဲ့ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီကို အလြယ္တကူ ရွာနိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားတို႔ေဆြမ်ိဳးေတြအားလုံး ေဆး႐ုံလာၿပီး စစ္ေဆးပါ” လို႔ ေျပာတယ္။ မာမိတာ ကမ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္လို႔ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ေဆြမ်ိဳးေတြအားလုံးကို ေခၚၿပီးစစ္ေဆးခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးရတဲ့ အေျဖက ေသြးခ်င္း “မကိုက္ညီပါ”တဲ့။ ေမာ္နီကာရဲ႕ ေရာဂါအေျခအေနက သူနဲ႕ သင့္ေတာ္မဲ့ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီရဖို႔ႏႈန္း အင္မတန္ေသးငယ္တဲ့ အေၾကာင္း ဆရာဝန္က ေျပာျပန္တယ္။ ျဖစ္နိုင္ဖို႔အေျခအေနတစ္ခုက မာမိတာ နဲ႕ သူ႕ခင္ပြန္း ေနာက္ ထပ္ ကေလးတစ္ေယာက္ ေမြးၿပီး အဲဒီကေလးရဲ႕ေသြးေတြ ေမာ္နီကာထဲ သြင္းေပးဖို႔ ဆရာဝန္က အႀကံ ေပးျပန္တယ္။

ဒီအႀကံကို ၾကားေတာ့ မာမိတာ တစ္ေယာက္ တုန္လႈပ္ခဲ့မိတယ္။ “ဘုရားေရ… ဘာျဖစ္ လို႔ ဒီလို ျဖစ္ရတာလဲ” လို႔ သူ႕ႏႈတ္က လြတ္ခနဲ႕ ေအာ္လိုက္မိတယ္။ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့တဲ့ အၾကည့္၊ ေခ်ာက္ခ်ားတဲ့ အၾကည့္နဲ႕ သူၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ခင္ပြန္းသည္ ပီတာလည္း အဲဒီအႀကံေၾကာင့္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လို႔။ ေဒါက္တာအင္ဒေရ က လူအေတာ္ မ်ားမ်ားလည္း ဒီလိုေသြးသြင္းနည္းနဲ႕ ေသြးကင္ဆာကို ကုသၾကေၾကာင္း၊ ဒီလိုကုသလို႔လည္းေမြးဖြားလာတဲ့ ရင္ေသြးငယ္ရဲ႕ က်န္းမာေရးကို မထိခိုက္နိုင္တဲ့အေၾကာင္း ထပ္တလဲလဲ ရွင္းျပေနခဲ့တယ္။

ဇနီး ေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးက ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာနားေထာင္ေနခဲ့တယ္။ ေနာက္မွ“ကြၽန္ ေတာ္တို႔ စဥ္းစားပါရေစဦး” ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းပဲ ေျပာနိုင္ခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႕ညေန ေဒါက္တာအင္ဒေရတစ္ေယာက္ ေဆး႐ုံမွာ တာဝန္က်ေနတုန္း မာမိတာတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ႕ႏွစ္ဦး ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ႏႈတ္ခမ္းကို တင္းတင္းေစ့ထားတဲ့ မာမိတာရဲ႕ လက္ကို ခင္ပြန္း သည္က တြဲထားတယ္။ မ်က္ႏွာ မသာမယာနဲ႕ ဆရာဝန္ကို

“ ေဒါက္တာကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခု ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ေဒါက္တာလွ်ို႔ဝွက္ေပးရမယ္။ဘာျဖစ္လို႔လဲဆို ေတာ့ ဒါဟာကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာ လွ်ို႔ဝွက္လာတဲ့ ကိစၥမို႔ပါ” ဆရာဝန္ကတေလးတစား ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္တယ္။

“လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ ၁၉၉၂ခုႏွစ္ ေမလမွာ ကြၽန္ေတာ့္သမီးေလး ယီလီယာနာ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ဇနီး မာမိတာက စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာအလုပ္လုပ္တယ္။ သူက ညတိုင္း(၁၀) နာရီမွ အလုပ္ဆင္းတယ္။ အဲဒီညသူအလုပ္ဆင္းေတာ့ မိုးအႀကီးအက်ယ္ ႐ြာေနခဲ့တယ္။ လမ္းေပၚမွာလည္း လူေျခတိတ္ေနတယ္။ စြန့္ပစ္ထားတဲ့ ကားရပ္နားေနရာ တစ္ခုေရာက္ေတာ့ ေနာက္ဖက္မွာ ေျခသံတစ္ခုကို သူၾကားလိုက္မိတယ္။ ေနာက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူမည္း လူ႐ြယ္တစ္ဦး သူ႕ေနာက္မွာ ရပ္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္တယ္။ လူမည္းက လက္ထဲကတုတ္နဲ႕ သူ႕ကိုရိုက္လိုက္တယ္။ မူးေမ့သြားေတာ့ သူ႕ကို မဖြယ္မရာ လုပ္ေတာ့တာပဲ။

သတိရလာေတာ့ အိမ္ကို အျမန္ဆုံး သူျပန္ေျပးခဲ့တယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ မနက္(၁)နာရီ ထိုးေနၿပီ။ အ႐ူးတစ္ေယာက္လိုကြၽန္ေတာ္အိမ္ထဲကေန ကမူးက႐ူးေျပးထြက္ၿပီး အဲဒီ လူမည္းကိုလိုက္ရွာခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မေတြ႕ခဲ့ဘူး။ အဲဒီညကြၽန္ေတာ္တို႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေပြ႕ဖက္ၿပီး ငိုခဲ့ၾကတယ္။ ေကာင္းကင္ႀကီးတစ္ခုလုံး ၿပိဳက်ခဲ့သလိုပါပဲ” ပီတာက စကားကို ခဏရပ္လိုက္တယ္။ သူ႕မ်က္လုံးထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ ရစ္ဝိုင္းေနတယ္။

ပီတာက ဆက္ၿပီး “ အဲဒီကိစၥၿပီးေတာ့ မၾကာပါဘူး မာမိတာ မွာ ကိုယ္ဝန္ရွိလာတယ္။ ကိုယ္ဝန္က လူမည္းရဲ႕ ကိုယ္ဝန္ပဲ ျဖစ္မယ္ဆိုၿပီးကြၽန္ေတာ္တို႔ ေၾကာက္႐ြံ႕စိုးရိမ္ခဲ့တယ္။ မာမိတာ က ကိုယ္ဝန္ဖ်က္ခ် မလို႔ဘဲဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကေလးျဖစ္ေနမွာလဲ စိုးခဲ့တယ္။ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လအေတာ္ၾကာ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ၁၉၉၃ခုႏွစ္ မတ္လမွာ ကေလးတစ္ဦး ဖြားျမင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီကေလးက လူမည္းျဖစ္ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ပ်က္စီးဆုံးရႈံးခဲ့ရတယ္။

ကေလးကို မိဘမဲ့ေဂ ဟာပို႔ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔စဥ္းစားခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကေလးရဲ႕ငိုသံ ၾကားေတာ့ မလုပ္ရက္ခဲ့ဘူး။ သူ႕က လည္း ဝမ္းနဲ႕ လြယ္ခဲ့ရတဲ့ သက္ရွိတစ္ခုပါပဲေလ။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ မာမိတာ က သစၥာတရားရွိတဲ့ ခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္ေတြပါ။ ေနာက္ဆုံး သူ႕ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ေမြးဖို႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့တယ္။ သူ႕နာမည္ကို ေမာ္နီကာလို႔ ေပးလိုက္တယ္။ ေဒါက္တာအင္ဒေရယာ ရဲ႕ မ်က္ဝန္းမွာလဲ မ်က္ရည္ေတြ တြဲခိုေနတယ္။ ဒီဇနီးေမာင္ႏွံ႕ႏွစ္ဦး ဘာျဖစ္လို႔ ေနာက္ကေလး တစ္ေယာက္ ထပ္ေမြးဖို႔ဒီေလာက္ေတာင္ ေၾကာက္႐ြံ႕ေနရသလဲဆိုတာကို သူအခုမွ သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။ ဆရာဝန္က အေလးအနက္စဥ္းစားတဲ့ ပုံစံနဲ႕ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိတ္ၿပီး

“အင္း… ဒီအျဖစ္အပ်က္အတိုင္းဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ ေနာက္ထပ္ ကေလး(၁၀)ေယာက္ေမြးလဲေမာ္နီကာနဲ႕ သင့္ေတာ္မဲ့ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီကို ရမွာမဟုတ္ဘူး”

မာမိတာ ကိုသူတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး “ ဒီပုံအတိုင္းဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ ေမာ္နီကာရဲ႕ဖခင္အရင္းကို ရွာရလိမ့္မယ္။ သူ႕ရဲ႕ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီ ဒါမွမဟုတ္ သူ႕ကေလးရဲ႕ ခ်ဥ္ဆီကမွ ေမာ္နီကာအတြက္ သင့္ေတာ္လိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ဘဝထဲသူေနာက္ထပ္တစ္ႀကိမ္ ေပၚလာမွာကို ခင္ဗ်ားလို႔ လိုလားသလား”

“ကေလးအတြက္ဆိုရင္ သူ႕ကို ကြၽန္မခြင့္လြတ္နိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ကေလးကို ကယ္တင္ဖို႔ သူထြက္လာမယ္ဆိုရင္ သူ႕ကို ကြၽန္မတို႔ တရားမစြဲပါဘူး”မိခင္တစ္ဦးရဲ႕ ႀကီးမားေလးနက္တဲ့ ေမတၱာ စကားက ေဒါက္တာအင္ဒေရယာကို ကိုင္လႈပ္ခဲ့တယ္။ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီ လႉဒါန္းဖို႔အတြက္ ထူးျခားတဲ့ လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာနဲ႕ လႈပ္ေဆာ္ခဲ့တယ္။ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာလည္း ႏွစ္နဲ႕ခ်ီၾကာခဲ့ၿပီ။ လူ႕ပင္လယ္မွာ တရားခံကို ဘယ္လိုရွာၾကမလဲ? မာမိတာနဲ႕ခင္ပြန္းက ေသခ်ာစဥ္းစားၿပီး နာမည္အမွန္ကို မထုတ္ ေဖာ္ဘဲ သတင္းစာမွာ လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာထည့္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။

၂၀၀၂ခုႏွစ္ ၁၁လပိုင္း ဗြိုင္လာရီၿမိဳ႕ရဲ႕ သတင္းစာတိုင္းမွာ အထက္က ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့အတိုင္း ထူးျခားတဲ့ လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာ ပါလာခဲ့တယ္။ မုဒိန္းက်င့္ခဲ့တဲ့ တရားခံကို မားမားမတ္မတ္ ထြက္လာၿပီး ကင္ဆာေရာဂါ ခံစားေနရတဲ့ ကေလးရဲ႕အသက္ကို ကယ္ဖို႔ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီသတင္းက လူထုေတြၾကားမွာ ေတာမီးလို ဟုန္းဟုန္းေတာက္ခဲ့တယ္။ ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာရဲ႕ စာတိုက္ပုံးနဲ႕ ဖုန္းက အဆက္ျပတ္တယ္လို႔ မရွိခဲ့ဘူး။ ဓားစာခံအမ်ိဳးသမီးက ဘယ္သူလဲ? သူ႕ကို လူခ်င္းေတြ႕ၿပီး အကူအညီ အားေပးစကားေတြ ေပးခ်င္ေၾကာင္း လူေတြေျပာၾကေမးခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ မာမိတာက လူေတြရဲ႕ အကူအညီကို ျငင္းဆန္ခဲ့သလို သူ႕နာမည္အမွန္ကိုလည္း ထုတ္ေဖာ္မေျပာျပခဲ့ဘူး။

ေမာ္နီကာက အဲဒီမုဒိန္းေကာင္ရဲ႕ သမီးပါလို႔ လူေတြကို ပိုမသိေစခ်င္ခဲ့ဘူး။ သတင္းေထာက္ေတြကလည္း ဒီကိစၥနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ေဝဖန္ေဆြးေႏြးၾက ျပန္တယ္။ ေရာမသတင္းစာက “အဲဒီလူမည္း ထြက္လာၿပီး ဝန္ခံရဲပါ့မလား? တကယ္လို႔ သူက သတၱိရွိရွိနဲ႕ ထြက္လာရဲတယ္ဆိုရင္ လူေတြက သူ႕ကို ဘယ္လို ဆက္ဆံၾကမလဲ? တရားဥပေဒကေရာ သူ႕ကိုဘယ္လို စီမံခ်က္ခ်မလဲ? ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျပစ္မႈအတြက္ အျပစ္ေပးတာကို သူခံရမလား? ဒါမွမဟုတ္ မားမားမတ္မတ္ သတၱိရွိရွိနဲ႕ ထြက္ၿပီးဝန္ခံတာကို အခ်ီးက်ဴးခံမလား?” လို႔ ေဝဖန္ျပန္တယ္။

တစ္ဖန္ ဗြိုင္လာရီၿမိဳ႕ခံ သတင္းစာက “ တကယ္လို႔ ခင္ဗ်ားဟာ အဲဒီလူမည္းဆိုရင္ ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုလုပ္မလဲ?” လို႔ သတင္းဖတ္သူ အမ်ားနဲ႕ ေရွ႕မတိုးသာ ေနာက္မဆုတ္သာတဲ့ ျပႆနာကို ေဆြးေႏြးျပန္တယ္။ ၿမိဳ႕ခံ ေထာင္ေတြကလဲ မာမိတာကို ကူညီၾကတယ္။ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္က တရားခံေတြရဲ႕ စာရင္းကို ေဆး႐ုံကို တင္ျပတယ္။ အဲဒီၿမိဳ႕မွာ လူမည္းေတြက နည္းေတာ့ ၁၀ႏွစ္အတြင္း ျပစ္မႈက်ဴးလြန္တဲ့ လူမည္းတရားခံ ေတြကလည္း နည္းခဲ့တယ္။ သူတို႔က မာမိတာကို “အဲဒီႏွစ္တုန္းက မုဒိန္းမႈမဟုတ္တဲ့ ျပစ္မႈနဲ႕ေထာင္က် တဲ့ လူေတြရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ မလုပ္ခဲ့ဖူးဘူးလို႔လဲ မေျပာနိုင္ဘူးေလ” လို႔

အားေပးခဲ့တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေထာင္ကလြတ္သြားခဲ့ၿပီးတစ္ခ်ိဳ႕က ေထာင္က် ေနတုန္းပဲ။ မာမိတာနဲ႕ ခင္ပြန္းက သူတို႔ရဲ႕ အကူအညီနဲ႕ သဲလြန္စကို လိုက္ရွာခဲ့တယ္။ ေထာင္သားေတြက ရိုးသား ဂ႐ုစိုက္တဲ့ပုံစံနဲ႕သဲလြန္စရဖို႔ ကူညီေပးၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ေတြက မာမိတာကို အနိုင္က်င့္ခဲ့တဲ့ လူမည္း မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ မာမိတာရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကေထာင္ထဲမွာ ျပန့္လို႔ေနတယ္။ မိခင္တစ္ဦးရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက ေထာင္သား အမ်ားကို ထိခိုက္ခံစားေစခဲ့တယ္။

လူျဖဴပဲျဖစ္ျဖစ္၊လူမည္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာ္နီကာအတြက္ ခ်ဥ္ဆီလႉဒါန္းဖို႔ သူတို႔ သေဘာတူ အစစ္ေဆးခံခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သင့္ေလွ်ာ္တဲ့လူ တစ္ေယာက္မွ မေတြ႕ခဲ့ဘူး။ ဒီအျဖစ္ အပ်က္က လူအေတာ္မ်ားမ်ားကို စိတ္ထိခိုက္ေစခဲ့တယ္။ သင့္ေတာ္တဲ့ ခ်ဥ္ဆီရဖို႔ ပါဝင္စစ္ေဆးၾကတဲ့ ေစတနာရွင္ေတြကလည္း မနည္းခဲ့ဘူး။ေစတနာရွင္ေတြ တစ္ေန႕တစ္ျခား ပိုပိုမ်ားလာခဲ့တယ္။ ၿမိဳ႕မွာခ်ဥ္ ဆီလႉဒါန္းတဲ့ ဂယက္လွိုင္းတစ္ခု ထသြားခဲ့တယ္။ ေသြးကင္ဆာ ခံစားေနရတဲ့ေဝဒနာရွင္ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက ဒီေစတနာရွင္ေတြ ေၾကာင့္ ကယ္တင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။

ဒါေပမဲ့ ေမာ္နီကာေလးကအဲဒီကံေကာင္း ျခင္းထဲမွာ မပါခဲ့ပါဘူး။ မာမိတာတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ႕ႏွစ္ဦးက အဲဒီလူမည္း ထြက္ေပၚအလာကို စိုးတထိတ္ထိတ္နဲ႕ေစာင့္စားခဲ့ၾက တယ္။ (၂)လၾကာတဲ့အထိ လူမည္းရဲ႕အရိပ္အေယာင္ကို မေတြ႕ခဲ့ဘူး။ ဒီလူမည္း လူ႕ျပည္မွာ ရွိပါေသး သလားလို႔ သူတို႔စိတ္ေတြ မတင္မက်ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ဒီၿမိဳ႕နယ္က ခြာသြားၿပီလား? အီတလီမွာေကာ ရွိေသးရဲ႕လား? ဒါမွမဟုတ္ သူ႕မိသားစု ၿပိဳကြဲမွာစိုးလို႔ ထြက္မလာရဲတာလား?

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာ္နီကာ တစ္ရက္ အသက္ရွင္ေနေသးရင္ လူမည္းကိုရွာဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ရက္ ရွိတယ္ ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႕ သူတို႔ လက္မေလွ်ာ့ခဲ့ၾကဘူး။ အသက္ဝိညာဥ္တစ္ခုက နာက်င္တဲ့ ေဝဒနာၾကားမွာ အလူးအလွိမ့္ ခံစားလို႔ေနတယ္။ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ အျဖစ္တစ္ခုက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ေနခ်ိန္မွာ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ထူးျခားတဲ့ လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာက အသက္(၃၀) ရွိ လူမည္း ဟိုတယ္ပိုင္ရွင္ “အာခ်ီလီ” ကို တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားေစခဲ့တယ္။ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၇ ရက္ေန႕ မိုးညတစ္ညမွာ အဲဒီလို အိပ္မက္ဆိုးတစ္ခု သူမက္ခဲ့ဖူးတယ္။ သူဟာ ဒီဇာတ္လမ္းရဲ႕ ကာယကံရွင္ပါပဲ။

လူႀကီးလူေကာင္း သူေဌးအာခ်ီလီကို တစ္ခ်ိန္တစ္ခါက ပန္းကန္ေဆးသမားလို႔ ဘယ္သူထင္ရက္ခဲ့မလဲ? သူငယ္ငယ္ကတည္းက မိဘေတြ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ၿပီး စာလည္း ေသခ်ာမသင္ခဲ့ရဘဲ အလုပ္ထြက္လုပ္ခဲ့ရတယ္။ အလုပ္ႀကိဳးစားၿပီး ထက္ျမက္တဲ့ အာခ်ီလီဟာ ကိုယ္ပိုင္လုပ္အား ေငြနဲ႕ လူေတြရဲ႕ ေလးစားမႈကို ခံယူခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕အလုပ္ရွင္က လူတန္းစားခြဲျခားတဲ့ လူျဖစ္ၿပီး သူဘယ္ေလာက္ပဲ အလုပ္ကိုႀကိဳးစားလုပ္လဲ အဆူအဆဲပဲ ခံခဲ့ရတယ္။ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၇ရက္ေန႕က အာခ်ီလီ အသက္ ၂၀ျပည့္တဲ့ေန႕ျဖစ္တယ္။

အလုပ္ေစာေစာဆင္းၿပီး ကိုယ့္ေမြးေန႕ပြဲကို က်င္းပမလို႔ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့သူ႕ရဲ႕ အလွ်င္လိုမႈေၾကာင့္ ပန္းကန္တစ္ခ်ပ္ က်ကြဲသြားခဲ့တယ္။ သူေဌးက သူ႕ေခါင္းကို အတင္းဖိႏွိပ္ၿပီး ပန္းကန္ကြဲေတြကို ၿမိဳခ်ခိဳင္းတယ္။ အာခ်ီလီက သူေဌးကိုမုန္းမုန္း တီးတီးနဲ႕ ဆြဲထိုးၿပီး ဆိုင္ထဲကေန ထြက္ေျပးလာခဲ့တယ္။ ေဒါသစိတ္ေၾကာင့္ လူျဖဴေတြကို ကလဲ့စားေခ်ဖိဳ႕ သူဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။ မိုးညက လမ္းေပၚမွာ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့တယ္။ ကားပတ္တစ္ခုမွာ မာမိတာကို ေတြ႕ေတာ့

လူျဖဴေတြကို မုန္းတီးတဲ့စိတ္နဲ႕ အျပစ္မဲ့သူအမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကို သူအနိုင္က်င့္ခဲ့မိတယ္။ အနိုင္က်င့္ၿပီး အာခ်ီလီ ေၾကာက္႐ြံ႕တုန္လႈပ္မိခဲ့တယ္။ အဲဒီညမွာပဲေမြးေန႕အတြက္ စုထားတဲ့ေငြနဲ႕ ေနပယ္လ္ ၿမိဳ႕ကိုသြားမဲ့ ရထားလက္မွတ္ကိုဝယ္ၿပီး ဒီၿမိဳ႕နဲ႕ ေဝးရာကို သူထြက္ေျပးခဲ့တယ္။ ေနပယ္လ္ၿမိဳ႕မွာသူကံေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ အေမရိကားလူမ်ိဳးတစ္ဦး ဖြင့္ထားတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္မွာ သူ အလုပ္ရခဲ့တယ္။ ႀကိဳးစားၿပီး အပင္ပန္းခံနိုင္တဲ့အာခ်ီလီကို ဆိုင္ပိုင္ရွင္ သူေဌးလင္မယားက သေဘာက်ခဲ့တယ္။ သမီးျဖစ္သူ“လီနာ”ကိုပါ သူနဲ႕လက္ဆက္ေပးတဲ့အျပင္ ဆိုင္တစ္ခုလုံးကိုလဲ အာခ်ီလီလက္ထဲအပ္ခဲ့တယ္။

လာဘ္ျမင္တဲ့ အာခ်ီလီက စားေသာက္ဆိုင္ေလးကို ဟိုတယ္ႀကီးတစ္ခုအျဖစ္ တည္ေထာင္နိုင္ခဲ့သလို ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သားသမီး ၃ ဦးဖြားျမင္ခဲ့တယ္။အလုပ္သမားနဲ႕ မိသားစုရဲ႕ အျမင္မွာ အာခ်ီလီဟာ သူေဌးေကာင္း၊ခင္ပြန္းေကာင္းနဲ႕ဖခင္ေကာင္းတစ္ဦး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ျပစ္မႈတစ္ခုက်ဴးလြန္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတာကိုလည္းသူဘယ္ေတာ့မွမေမ့ခဲ့ဘူး။ သူက်ဴးလြန္ခဲ့မိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးကို ဘုရားသခင္ ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔၊ ေဘးမသီရန္မခဖို႔ သူအၿမဲဆုေတာင္းခဲ့ေပမဲ့ ဘယ္သူ႕ကိုမွ အဲဒီလွ်ို႔ဝွက္ခ်က္ကိုသူမေျပာျပရဲခဲ့ဘူး။

အဲဒီေန႕မနက္က သတင္းစာထဲက သတင္းကိုဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ ေျမာက္သူၾကည့္မိခဲ့လဲ မသိဘူး။သူဟာ သူတို႔အလိုရွိေနတဲ့ တရားခံပဲျဖစ္ရမယ္လို႔သူ႕သိစိတ္ထဲကေန သိလိုက္မိတယ္။သနားစရာေကာင္းတဲ့ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကိုယ္ဝန္ရွိသြားမယ္လို႔ သူလုံး၀ ေတြးမထားမိခဲ့ဘူး။ကေလးကိုေမြးခဲ့မယ္လို႔လဲ မထင္ခဲ့မိဘူး။ ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း ေဒါက္တာအင္ဒေရယာဆီအာခ်ီလီဖုန္းဆက္ခ်င္ခဲ့တယ္။ဒါေပမဲ့ဖုန္းနံပါတ္ လွည့္ၿပီးတိုင္း ဖုန္းကို သူခ်လိဳက္မိတယ္။ သူစိတ္ေတြမတင္မက်နဲ႕ တကယ္လို႔ ဒီကိစၥကို သူဝန္ခံခဲ့ရင္ သူ႕ရဲ႕ အတိတ္ဆိုးကိုလူေတြသိကုန္ေတာ့မယ္။

သားသမီးေတြက သူ႕ကို မခ်စ္ မႏွစ္သက္ေတာ့ဘဲ ေအးခ်မ္း တဲ့သူ႕အိမ္ေထာင္ေရး ၿပိဳကြဲေတာ့မယ္။ လွပတဲ့ ဇနီးမယားတစ္ဦးနဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ေလးစားမႈေတြ ဆုံးရႈံးရေတာ့မယ္။ ဒီလိုခ်မ္းေအးတဲ့ အေျခအေနတစ္ခုေရာက္ေအာင္သူမနည္း ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္ မဟုတ္လား..? တစ္ည ညစာစားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ မိသားစုအားလုံးက ယခင္ပုံမွန္အတိုင္းပဲအဲဒီသတင္းကို ေဆြးေႏြးေနၾကတယ္။ မယားျဖစ္သူ လီနာက “မာမိတာကိုကြၽန္မအရမ္းခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ တကယ္လို႔ ကြၽန္မသာ သူျဖစ္ခဲ့ရင္ သတၱိရွိရွိနဲ႕ ကေလးကို ေမြးခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ မာမိတာရဲ႕ ခင္ပြန္းကို ကြၽန္မ ပိုခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ သူဟာ ဒီလိုကေလးတစ္ေယာက္ကို လက္ခံေပးနိုင္တဲ့ေလးစားထိုက္တဲ့ လင္ေယာက္်ားတစ္ဦးပါပဲ” အာခ်ီလီက ႏႈတ္ဆိတ္ၿပီး မယားရဲ႕စကားကို နားေထာင္ေနခဲ့တယ္။

႐ုတ္တရက္ သူက “အဲဒီ တရားခံကို ဘယ္လိုျမင္သလဲ?” လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ လီနာက“သူဟာ အမွားတစ္ခု လုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ အခုလို အခ်ိန္မွာသူထပ္ပုန္းေရွာင္ေနေသးရင္ အဲဒီလူကို ကြၽန္မ လုံးဝခြင့္ လြတ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ သူဟာ စက္ဆုပ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့လူ၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တဲ့လူ၊ သူရဲေဘာေၾကာင္ တဲ့လူ၊ သတၱိနည္းတဲ့လူပဲ” လို႔ေျပာေတာ့စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးေျပာေနတဲ့ ဇနီးသည္ရဲ႕စကားကို နားေထာင္ၿပီး အျဖစ္မွန္ကိုေျပာျပဖို႔ အာခ်ီလီ တြန့္ဆုတ္ေနခဲ့တယ္။

အဲဒီညက အာခ်ီလီရဲ႕ (၅)ႏွစ္အ႐ြယ္သားတစ္ေယာက္ အိပ္ခ်ိန္မွာ မအိပ္လို႔ အာခ်ီလီ စိတ္မထိန္းနိုင္ဘဲ ရိုက္လိုက္မိတယ္။ ကေလးက ငိုၿပီး “ ေဖေဖကလူဆိုးႀကီး၊ ေဖေဖ့ကို မေခၚေတာ့ဘူး။ သားရဲ႕ ေဖေဖမလုပ္နဲ႕ေတာ့” လို႔ေျပာလိုက္တဲ့ စကား က အာခ်ီလီရဲ႕ ရင္ဝကို တိုက္ရိုက္ထိမွန္ခဲ့တယ္။ သားကို ေပြ႕ဖက္ၿပီး “ေဖေဖမွားပါတယ္။ ေနာက္ကို မရိုက္ေတာ့ပါဘူး” လို႔ ေတာင္းပန္ရင္းသူမ်က္ ရည္က်ေနမိ ခဲ့တယ္။ အေဖ မ်က္ရည္က်တာကို ျမင္ေတာ့ သားျဖစ္သူက အံ့ၾသသြားတယ္။

“ေဖေဖ့ကို သားခြင့္လြတ္ပါတယ္။ ဆရာမက ေျပာတယ္။ အမွားကို ျပင္နိုင္တဲ့သူဟာလူေကာင္းတဲ့” လို႔ အေဖကို ျပန္ေခ်ာ့ေမ့ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီညတစ္ညလုံး သူ႕ကိုယ္သူ ငရဲေရာက္ေနသလားလို႔ အာခ်ီလီ ထင္မွတ္ခဲ့တယ္။ အတိတ္ဆိုးဆိုး မိုးသည္းညနဲ႕ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ ပုံရိပ္တစ္ခုကို သူျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ အကူအညီမဲ့သံနဲ႕ ငိုေႂကြးသံကို သူၾကားေယာင္ ေနမိတယ္။

“ငါဟာလူေကာင္းလား.. လူဆိုးလား ” လို႔ သူ႕ကိုယ္သူ ေမးမိတိုင္း ေဘးမွာ အိပ္စက္ေနတဲ့ ဇနီးရဲ႕ စည္းခ်က္မွန္မွန္ အသက္ရႈသံကို နားေထာင္ၿပီး ထ,ရပ္ ဝန္ခံဖို႔ အင္အားေတြ ေပ်ာက္ဆုံးခဲ့ရတယ္။ မနက္မိုးလင္းေတာ့ ခါတိုင္းနဲ႕မတူဘဲ မ်က္ႏွာမသာမယာျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ကို ဇနီးက သတိထားမိလိုက္ တယ္။ “ဘာျဖစ္တာလဲ” ဆိုတဲ့အေမးကို “ေနမေကာင္း လို႔ပါ” ဆိုတဲ့အေျဖနဲ႕ သူေကြ႕ေရွာင္ခဲ့မိတယ္။ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ ႏႈတ္ဆက္မႈေအာက္မွာ သူ လိပ္ျပာမလုံျဖစ္ခဲ့တယ္။ စိတ္ထဲမွာ ျပည့္ က်ပ္ေနတဲ့ ရွက္႐ြံ႕ထိတ္လန့္ျခင္းေတြက သူ႕ကို ဝါးၿမိဳမတတ္ပါပဲ။

အရွက္တရားနဲ႕ ဖုံးဖိထားတဲ့ သူ႕ဘဝကို လြတ္ေျမာက္ဖို႔ အာခ်ီလီ ႏႈတ္ဆိတ္မေနနိုင္ေတာ့ဘူး။ အမ်ားသုံးဖုန္းနဲ႕ ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာဆီသူဖုန္းဆက္ခဲ့တယ္။ အတတ္နိုင္ဆုံး အသံကို တည္ၿငိမ္ ေအာင္ထားၿပီး “ကံေခတဲ့ ကေလးရဲ႕ က်န္းမာေရးကို သိခ်င္လို႔ပါ” လို႔ ေမးေတာ့ “ကေလးရဲ႕ အေျခ အေနကေတာ္ေတာ္ဆိုး ေနတယ္။ သူ႕ဖခင္ကို သူေတြ႕ခြင့္ ရမွ ရနိုင္ပါ့မလား မသိေတာ့ဘူး” လို႔ ျပန္ေျဖ လိုက္တဲ့ ဆရာဝန္ရဲ႕ စကားက ရင္ထဲမွာကိန္းေအာင္းေနတဲ့ ဖခင္တစ္ဦးရဲ႕ ေမတၱာကို လႈပ္နိုးခဲ့တယ္။ သူဟာ ငါ့ရဲ႕ ေသြးသားပါလား..? တစ္ခါမွားခဲ့ဖူးတဲ့

အမွားကို သူထပ္မက်ဴးလြန္မိဖို႔၊ ေမာ္နီကာအတြက္ ထရပ္ဖို႔ သူဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လိဳက္တယ္။ ညေရာက္ေတာ့ အရဲစြန့္ၿပီး ဇနီးသည္ကို အေၾကာင္းစုံ သူေျပာျပလိုက္တယ္။ “ငါဟာ ေမာ္နီကာရဲ႕အေဖ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ငါသူ႕ကို ကယ္မွျဖစ္မယ္”သူ႕စကားကို ၾကားေတာ့ လီနာတုန္လႈပ္သြားခဲ့တယ္။ ဝမ္းနည္းျခင္းေတြနဲ႕အတူ စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္ၿပီး “ရွင္ဟာ လူလိမ္ပဲ” ေအာ္ၿပီး ကေလးေတြနဲ႕ မိဘအိမ္ကို ျပန္သြားခဲ့တယ္။ အာခ်ီလီရဲ႕ အေၾကာင္းစုံကို မိဘေတြကို ေျပာျပလိုက္တယ္။ စစျခင္းမွာ ေယာကၡမေတြက စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္ၾကေပမဲ့ ခဏအတြင္းမွာပဲ စိတ္ေတြတည္ၿငိမ္သြားၿပီး….

“မွန္တယ္။သူျပဳခဲ့တဲ့ အျပဳအမႈေတြအတြက္ ငါတို႔သူ႕ကို ေဒါသထြက္သင့္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အျဖစ္မွန္ကိုေျပာျပဖို႔ သူ႕အတြက္ သတၱိေတြ ဘယ္ေလာက္လိုခဲ့သလဲ ဆိုတာကို ငါတို႔ ျပန္ေတြးၾကည့္သင့္တယ္။ ဒါဟာ သူ႕စိတ္ရင္းအမွန္ မေမွးမွိန္ေသးဘူး ဆိုတာ သက္ေသျပေနတာပဲ။ အမွားလုပ္ခဲ့ၿပီး အမွန္ကို ျပဳျပင္တဲ့ ခင္ပြန္းတစ္ေယာက္ကို သမီးအလိုရွိသလား..?

ဒါမွမဟုတ္ တစ္သက္လုံး အမွားကို ဖုံးကြယ္ထားတဲ့ ခင္ပြန္းတစ္ေယာက္ကို အလိုရွိသလား?” မိဘစကားကို နားေထာင္ၿပီး လီနာ ခဏ ႏႈတ္ဆိတ္သြားခဲ့မိတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္အေစာႀကီး အိမ္ကို လီနာျပန္ခဲ့ေတာ့ ရီေဝေၾကကြဲေနတဲ့ မ်က္လုံးနဲ႕ အာခ်ီလီကို ေတြ႕လိုက္တယ္။ ခိုင္မာတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႕ အာခ်ီလီကို “ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာကို ရွင္သြားရွာပါ။ ကြၽန္မ အေဖာ္လိုက္ခဲ့မယ္” ဆိုၿပီး ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၃ရက္ေန႕မွာ ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာနဲ႕ သူတို႔ အဆက္အသြယ္ရခဲ့တယ္။

ေဖေဖာ္ဝါရီ ၈ ရက္ေန႕ အယ္လီဇဘက္ေဆး႐ုံမွာ အာခ်ီလီကို DNA စစ္ေဆးခဲ့တယ္။ ရလဒ္က ေမာ္နီကာဟာ အာခ်ီလီရဲ႕ ေသြးသားပဲျဖစ္တယ္။ မုဒိန္းတရားခံ လူမည္းႀကီး သတၱိရွိရွိနဲ႕ လာေရာက္ဝန္ခံတယ္ဆိုတဲ့သတင္းကိုၾကားေတာ့ မာမိတာမ်က္ရည္က်မိတယ္။ လူမည္းအေပၚထားတဲ့ သူ႕ရဲ႕အမုန္းရန္ၿငိဳးဟာ ၁၀ႏွစ္ရွိၿပီဆိုေပမဲ့ အခုလို သတၱိရွိရွိ ထြက္ၿပီးဝန္ခံလာတာကိုေတာ့ သူစိတ္လႈပ္ရွားမိတယ္။ ကာယကံရွင္ေတြရဲ႕ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာလွ်ို႔ဝွက္ခ်က္ေတြ မေပါက္ၾကားေစဖို႔ အရာအားလုံးကို လွ်ို႔ဝွက္တင္းက်ပ္စြာ စစ္ေဆးခဲ့တယ္။

ေဆး႐ုံက တာဝန္ရွိသူမ်ားကလည္းကာ ယကံရွင္ေတြရဲ႕နာမည္အမွန္ကို သတင္းေထာက္ေတြဆီ မေပါက္ၾကားေစဘဲ ေမာ္နီကာရဲ႕ဖခင္ကိုရွာေတြ႕ၿပီျဖစ္ေၾကာင္းပဲ သတင္းေပးခဲ့တယ္။ဒီသတင္းကို ဂ႐ုစိုက္ အေလးထားၾကားတဲ့ လူထုေတြက ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာကိုဖုန္းေတြ၊ စာေတြနဲ႕ ဆက္သြယ္ၿပီး တရားခံလူမည္းကို သူတို႔ ခြင့္လြတ္ေလးစားေၾကာင္း သတင္းပါးေစတယ္။ “တစ္ခ်ိန္တစ္ခါမွာ သူဟာျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူ ျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ အခုအခ်ိန္မွာ သူဟာ သူရဲေကာင္းတစ္ဦးျဖစ္တယ္” လို႔လည္း အားေပးစကားေျပာၾကတယ္။

ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၀ရက္ေန႕မွာ အာခ်ီလီကို ေတြ႕ဆုံခြင့္ေပးဖို႔ မာမိတာ တို႔ လင္မယား ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။ စစျခင္းမွာေတာ့ သူတို႔နဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႕ဖို႔အာခ်ီလီ သတၱိမရွိခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ မာမိတာ ရဲ႕ ထပ္သလဲလဲ ေတာင္းဆိုမႈကို သူသေဘာတူလိုက္ တယ္။ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၈ရက္ေန႕ တာဝန္ရွိသူေတြရဲ႕ လွ်ို႔ဝွက္စီစဥ္ေပးမႈနဲ႕ေဆး႐ုံမွာသူတို႔ေတြ႕ခြင့္ရခဲ့ၾကတယ္။ ဆံပင္ညွပ္ၿပီးစ အာခ်ီလီဟာ မာမိတာ ကိုေတြ႕ေတာ့ လွမ္းေနတဲ့

ေျခလွမ္းေတြ ေ႐ြ႕မရေအာင္ ေလးလံေနသလို မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံး ျဖဴေရာ္လို႔ေနတယ္။ မာမိတာ တို႔ဇနီးေမာင္ႏွံ႕က ေရွ႕တိုးၿပီး အာခ်ီလီရဲ႕ လက္ကို တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ လိုက္တယ္။ သုံးေယာက္သားရဲ႕ ပါးျပင္မွာမ်က္ရည္ေတြက အဆက္မျပတ္ စီးဆင္းလို႔ေနတယ္။အာခ်ီလီက ဆို႔နင့္တဲ့ အသံနဲ႕ “ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ကိုခြင့္လြတ္ပါဆိုတဲ့ စကားက ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာကိန္းေအာင္း ေနတာ ၁၀ႏွစ္ရွိခဲ့ပါၿပီ။ ဒီေန႕မွပဲ ကြၽန္ေတာ့္ႏႈတ္နဲ႕ ေတာင္းပန္ဖို႔အခြင့္ရေတာ့တယ္“

“ ရွင္အခုလို ထြက္ၿပီး ဝန္ခံလာတာကို ကြၽန္မတို႔ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ရွင္ရဲ႕ခ်ဥ္ဆီနဲ႕ ကြၽန္မသမီးေလးကိုကယ္တင္ဖို႔ ဘုရားသခင္က ရွင့္ကို ေကာင္းခ်ီးေပးပါေစ”ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၉ရက္မွာ အာခ်ီလီရဲ႕ ခ်ဥ္ဆီကို ဆရာဝန္ေတြက ခြဲစိတ္စစ္ေဆးခဲ့ၾကတယ္။ကံေကာင္းစြာပဲ သူ႕ရဲ႕ခ်ဥ္ဆီေတြ ေမာ္နီကာအတြက္ လုံးဝသင့္ေတာ္ေနခဲ့တယ္။ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၂ရက္ေန႕ လူေတြ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားေနတဲ့ အခ်ိန္ ေရာက္ရွိလို႔ လာပါၿပီ။ အာခ်ီလီရဲ႕ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီေတြ ေမာ္နီကာကိုယ္ထဲ ေ႐ြ႕ေျပာင္းေပးလိုက္ၾကတယ္။ အသက္အႏၲရာယ္ကေန ေမာ္နီကာ သီသီေလးလြတ္ခဲ့ၿပီး (၁) ပတ္အတြင္းမွာ ေနေကာင္းက်န္းမာလာခဲ့တယ္။

မာမိတာ တို႔ လင္မယား အာခ်ီလီကိုလုံးဝခြင့္လြတ္ေပးၿပီး ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာနဲ႕ အတူ ထမင္းဖိတ္စားခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ထမင္းစားဖိတ္တဲ့ေန႕မွာ အာခ်ီလီကိုယ္စား ေဒါက္တာ အင္ဒေရယာက စာတစ္ေစာင္ယူလာခဲ့တယ္။စာထဲမွာ အားနာခယစြာနဲ႕ “ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ တည္ၿငိမ္ေအးေဆးေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဘဝကို ကြၽန္ေတာ္မေႏွာင့္ယွက္ပါရေစနဲ႕ေတာ့။ ေမာ္နီကာလည္း ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႕ အတူရွိေနနိုင္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ အကူအညီလိုခဲ့ရင္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေျပာပါ။ အတတ္နိုင္ဆုံးကြၽန္ေတာ္ကူညီပါ့မယ္။ တစ္ဆက္ထဲမွာပဲ ေမာ္နီကာကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ အရမ္း ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။

သူ႕ေၾကာင့္ အျပစ္တစ္ခုကို ဝန္ခ်ဖိဳ႕ ကြၽန္ေတာ္အခြင့္ရခဲ့တယ္။ သူ႕ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕လက္က်န္ဘဝေလး ေပ်ာ္႐ႊင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ဒါဟာ သူေပးတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္အေကာင္းဆုံးလက္ေဆာင္ျဖစ္တယ္” လို႔ေျပာခဲ့ပါတယ္……………………………….။။

လူတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္ျပဳခဲ့တဲ့ အျပဳမႈကို တာဝန္ယူဖို႔အတြက္ သတၱိေတြ ဘယ္ေလာက္လိုသလဲ?လူတိုင္းရဲ႕ ရင္ထဲမွာ စံေပတံတစ္ခု ရွိပါလိမ့္မယ္။ ဒီစာကို ဖတ္ၿပီး မာမိတာ တို႔ လင္မယားကိုအရမ္းေလးစားမိတယ္။ အျဖဴတစ္ေယာက္၊ အမည္းတစ္ေယာက္ ေမြးထားတဲ့ ကေလးေတြေၾကာင့္လူေတြရဲ႕ အထင္အျမင္လြဲမွားတဲ့ အၾကည့္နဲ႕ ၾကည့္ခံခဲ့ရေပမဲ့ ကေလးေလးကို လူလားေျမာက္ေအာင္သူတို႔ ျပဳစုခဲ့တယ္။ အာခ်ီလီရဲ႕ လုပ္ရဲခံရဲတဲ့ သတၱိကိုလဲ ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ လူသားတိုင္းအမွားနဲ႕မကင္းနိုင္ၾကပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ လုပ္ရဲရင္ ခံရဲသူက နည္းပါတယ္ ။

ဘာသာျပန္ (ဘရာသာ- ေယာဟန္)

ေလးစားလ်က္,, ေစာေမာင္ေက်ာ္ထံမွကူးယူေဖာ္ျပသည္

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *